معاونت بهداشت

بپذیرید که «ندانستن» بخشی از واقعیت است 

هیچ‌کس پاسخ این سؤال را ندارد: «کی تمام می‌شود؟ بعدش چه می‌شود؟»

مغز وقتی پاسخی نمی‌یابد، مدام در چرخه اضطراب می‌چرخد و فرسوده می‌شود.

 کار درست این است: به جای آیندهٔ نامعلوم، روی «امروز تحت کنترل» تمرکز کنید.

 دایره کنترل خود را کوچک و شفاف نگه دارید از خود بپرسید: 

چه چیزی در اختیار من است؟ (محل امنم، رفتار روزانه‌ام، میزان مصرف خبر، مراقبت از خود و نزدیکان)

چه چیزی خارج از کنترل من است؟ (تصمیم‌های کلان، زمان پایان جنگ، شدت حملات) انرژی خود را روی بخش دوم نریزید. این کار فقط روان شما را می‌سوزاند.

 مصرف خبر را تنظیم کنید خبرهای منفی مانند سم قطره‌ای هستند. 

روزی ۲ تا ۳ بار از منابع معتبر چک کنید. 

از تماشای ویدیوهای خشن و تکرار شایعات بپرهیزید.

 «آگاه بودن» با «غرق شدن در اخبار» تفاوت دارد.

 بدن را در حالت «آماده»، نه «وحشت‌زده» نگه دارید نه بی‌خیالی، نه وحشت. کارهای ساده اما حیاتی انجام دهید: 

خواب حتی کوتاه

نوشیدن آب کافی

خوردن غذای ساده اما مقوی

حرکت سبک روزانه (قدم زدن در فضای امن، کشش عضلات)

 یک برنامهٔ روزانهٔ بسیار ساده داشته باشید 

یک کار کوچک در خانه انجام دهید.

یک تماس انسانی برقرار کنید (حتی اگر فقط سلام و احوال‌پرسی است).

یک کار مراقبت از خود انجام دهید (مثلاً دوش گرفتن، خواندن یک صفحه کتاب). «روزبه‌روز پیش رفتن» عاقلانه‌ترین استراتژی در شرایط بحران است.

 تنها نمانید، حتی اگر حرفی برای گفتن ندارید نیازی به تحلیل یا صحبت‌های عمیق نیست. کافی است: 

صدای کسی را بشنوید.

کنار کسی باشید.

بدانید که تنها نیستید. تنهایی طولانی‌مدت، فشار روانی را چندبرابر می‌کند. 

 اگر احساس می‌کنید «قفل» شده‌اید، کمک بگیرید این علائم هشدار هستند: بی‌حسی عاطفی 

ناامیدی شدید

بی‌خوابی مداوم

افکار تاریک و تکراری  با ۴۰۳۰ تماس بگیرید 

 یک جملهٔ واقع‌بینانه برای این روزها نه مثبت‌اندیشی خام، نه نگرشی کاملاً تاریک: «من قرار نیست همه‌چیز را حل کنم؛ فقط باید امروز را به سلامت پشت سر بگذارم.»